Jak rozpoznać bulimię?

Diagnoza bulimii nie sprawia zwykle lekarzowi wielu trudności, pod warunkiem, że pacjentka zdecyduje się ujawnić swoje dolegliwości. Choroba może być bowiem bardzo długo (nawet latami) ukrywana - z pozoru funkcjonowanie tych chorych nie jest bardzo zmienione. Badania wskazują, że upływa zwykle około 5 lat od momentu zachorowania do chwili zgłoszenia się do lekarza. Na pewno nie trzeba nikogo przekonywać, że wczesne zgłaszanie się do lekarza chroni przed utrwalaniem się objawów i przed wystąpieniem ewentualnych powikłań.Rozpoznanie bulimii lekarz opiera na określonych kryteriach. Są nimi:

  • powtarzające się ataki niepohamowanego jedzenia, brak możliwości przerwania ataku jedzenia,
  • występowanie co najmniej dwóch ataków tygodniowo przez ostatnie 3 miesiące,
  • reagowanie na atak wywoływaniem wymiotów, użyciem środków przeczyszczających, wprowadzeniem głodówki lub intensywnych ćwiczeń fizycznych,
  • stała nadmierna troska o wygląd zewnętrzny i masę ciała.

Przy podejrzeniu nieprawidłowości zachodzących w organizmie należy zawsze zgłosić się do lekarza - lekarz poprowadzi właściwą diagnostykę pozwalającą na postawienie rozpoznania i wdroży następnie odpowiednie do rozpoznania leczenie.

Diagnoza bulimii może być prosta pod warunkiem, że pacjentka zdecyduje się ujawnić swoje dolegliwości. Choroba może być bowiem bardzo długo (nawet latami) ukrywana - z pozoru funkcjonowanie tych chorych nie jest bardzo zmienione. Badania wskazują, że upływa zwykle około 5 lat od momentu zachorowania do chwili zgłoszenia się do lekarza. Na pewno nie trzeba nikogo przekonywać, że wczesne zgłaszanie się do lekarza chroni przed utrwalaniem się objawów i przed wystąpieniem ewentualnych powikłań. Na bulimię podobnie jak na anoreksję chorują głownie młode kobiety i dziewczyny okresem życia, w którym szczególnie często pojawiają się zaburzenia odżywiania jest okres młodzieńczy między 12 a 14 rokiem życia oraz między 18 a 21 rokiem życia. Zatem jeżeli pojawią się wymienione poniżej objawy należy niezwłocznie udać się do lekarza i poddać leczeniu. Te objawy to:
-powtarzające się ataki niepohamowanego jedzenia, brak możliwości przerwania ataku jedzenia, ataki takie powinny występować co najmniej 2 razy na tydzień przez ostatnie 3 miesiące
-reagowanie na atak wywoływaniem wymiotów, użyciem środków przeczyszczających, wprowadzeniem głodówki lub intensywnych ćwiczeń fizycznych,

-stała nadmierna troska o wygląd zewnętrzny i masę ciała.
-niedobory pokarmowe, odwodnienie
-zmęczenie, ospałość, zły nastrój, niepokój, zaparcia, bóle głowy
-niedociśnienie tętnicze
-dyskomfort w jamie brzusznej
-nieregularne miesiączki lub ich brak
-zgrubienia skóry palców (od prowokowania wymiotów) oraz rany lub blizny na grzbietach dłoni
-uszkodzenie szkliwa zębów
-uszkodzenie naczynek krwionośnych w oczach, opuchlizna twarzy i policzków (zapalenia ślinianek)
-awitaminoza
-rozciągnięcie żołądka do znacznych rozmiarów
-osłabienie serca, wątroby i układu pokarmowego
-podrażnienie przełyku, zgaga, refluks w w skrajnych przypadkach - pęknięcie przełyku lub przepony
-stany depresyjne, niechęć do samego siebie, poczucie wstydu i upokorzenia
-psychiczne uzależnienie od środków przeczyszczających i odwadniających
Przy podejrzeniu nieprawidłowości zachodzących w organizmie należy zawsze zgłosić się do lekarza - lekarz poprowadzi właściwą diagnostykę pozwalającą na postawienie rozpoznania i wdroży następnie odpowiednie do rozpoznania leczenie.

Stronicowanie:
Lubię
0.0 / 10  (0 ocen)
Komentarze (0)
Skomentuj

Nie masz jeszcze konta?

Załóż je szybko, za darmo


REKLAMA