Miłość platoniczna.

Miłość platoniczna

„I wraz zmiarkował, że to jest inne kochanie, jakby pobożniejsze i mniej po kościach chodzące.”- Krzyżacy, H. Sienkiewicz.

Miłość platoniczna z greckiego Philia to uczucie sfery duchowej, wolne od seksu. Jest utrzymana w uczuciu przyjaźni, wierności i lojalności. Platon w swoim dziele „Uczta” opisuje historię o istocie, która ma dwie twarze, cztery nogi, plecy i piersi w koło, która miała zagrażać bogom. Zeus miał rozdzielić to dziwactwo na dwie normalne jednostki. Od tamtej pory wszyscy szukamy drugiej połowy – obcej osoby, która z jakiś powodów staje nam się bliska.

Miłość platoniczna pojawia się najczęściej w okresie dojrzewania. To silne zafascynowanie drugim człowiekiem, którego idealizujemy.Potrafimy wzdychać do tej osoby choć w głębi serca dobrze wiemy, że nigdy nie będziemy w związku z naszą sympatią. Nigdy też nie odwzajemni naszego uczucia. Często okazuje się że nasza „miłość” jest całkiem innym człowiekiem niż nam się wydaje… Idealizujemy tak mocno, że dla nas staje się ideałem, choć rzeczywistość jest inna. Można powiedzieć, że patrzymy przez różowe okulary. Najczęściej obiektem westchnień staje się ktoś kto jest nieosiągalny, zajęty… taki zakazy owoc – na przykład nauczyciel, wujek, aktor piosenkarz. Czujemy ciągłą tęsknotę i silne emocje, ale bez zabarwienia erotycznego. Co nie znaczy, że go nie ma – jest, tyle że nieujawnione.

Zdolność do dojrzałej miłości i kochania przychodzi z czasem. Należy być dojrzałym emocjonalnie. są przypadki, że miłość platoniczna może zamienić się w coś więcej… zaczynamy chcieć bezinteresownie spędzać z drugą osobą czas, dajemy z siebie jak najwięcej. To tutaj też pojawia się po raz pierwszy chęć pocałunków, przytulania, a może nawet czegoś więcej…

Najczęściej jednak jest tak, że poznajemy bliżej naszego wybranka i czar po prostu pryska. Zostaje tylko miłe wspomnienie…

E.P.

Stronicowanie:
Lubię
0.0 / 10  (0 ocen)
Komentarze (0)
Skomentuj

Nie masz jeszcze konta?

Załóż je szybko, za darmo


REKLAMA